ရွင္အာႏုရုဒၶါ ႏွစ္သိမ့္ေျပာေသာစကား။
- ရွင္ေတာ္ေဂါတမ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေသာေနာက္ ပုထုဇဥ္၊ ေသာတာပန္ ( အပါယ္ေလးဘံုမွလြတ္သူ)သကဒါဂါမ္ျဖစ္ကုန္ေသာ ရဟန္းတို႔သည္၊ လက္တို႔ကို ခ်ီ၍ လက္ႏွစ္ဘက္တို႔ကို ဦးေခါင္းေပၚ၌တင္၍၊ ငိုျမည္းတမ္းၾကကုန္၏။ လူးလည္းလူးၾကကုန္၏။
- ဘုန္းႀကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္။ အလြန္လ်င္ျမန္စြာ၊ နိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူ၏၊ ဤသို႔ျမည္းတမ္းကုန္သည္ရွိေသာ္ အနာဂါမ္ ( အလံုးစံု ကာမဘံုမွ လြတ္သူ) ရဟန္းတို႔ကား သတိပညာႏွင့္ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍၊ အဆင္အျခင္ႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍။ သခၤါရ တရားတို႔သည္ အၿမဲမရွိကုန္။
- ဤသခၤါရ တရားတို႔၌အက်ံဳးဝင္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ ကိုယ္ေတာ္ကို မပ်က္စီးစိမ့္ေသာငွါ၊ အဘယ္မွာ ရႏိုင္အံ့နည္းဟု ႏွလံုးသြင္း၍၊ သည္းခံကုန္၏။
- ထိုအခါ အရွင္အႏုရုဒၶါသည္၊ ရဟန္းတို႔ကို ေခၚေတာ္မူ၍၊ ငါ့ရွင္တို႔ မစိုးရိမ္ၾကလင့္၊ မငိုေၾကြးၾကလင့္၊ ငါတို႔ျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ေရွးဦးစြာကလ်င္၊ ဤသို႔ေသာ စကားကို ေဟာၾကားေတာ္မူၿပီမဟုတ္ေလာ။
- ခ်စ္ႏွစ္သက္အပ္ကုန္ေသာ အေဆြအမ်ိဳး အစရွိေသာ သူတို႔ႏွင့္၊ နာနာဘာဝ၊ ဝိနာဘာဝ၊ အညာတာဘဝ၊ ေကြကြင္းရျခင္းရွိ၏။
- ငါ့ရွင္တို႔၊ ဤသခၤါရတရား၌ အက်ံဳးဝင္ေသာ ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ကို မပ်က္စီးေစဘဲ၊ အၿမဲတည္စိမ့္ေသာငွါ၊ အဘယ္မွာ ရႏိုင္ပါအံ့နည္း။
- ငါတို႔ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္သည္ ထင္ရွားျဖစ္ျခင္းရွိ၏။ အေၾကာင္းတရားတို႔သည္ ျပဳျပင္အပ္၏။ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာတရားလည္းရွိ၏။ ထိုျမတ္စြာဘုရား၏ ကိုယ္ေတာ္သည္ မပ်က္စီးဘဲ အၿမဲတည္ပါမူ၊ ေကာင္းေလစြာ့ တကားဟု၊ မပ်က္စီးေၾကာင္းကို သင္တို႔ေတာင့္တကုန္၏။ ထိုမပ်က္စီးျခင္း အေၾကာင္းမရွိဟု ရွင္အာႏုရုဒၶါေဟာလွ်က္၊ ရဟန္းတို႔ကို ႏွစ္သိမ့္ေစေလသည္။
